Ryanair pravi operativne uštede i na stepenicama za ukrcavanje

Starije generacije srednjelinijskih aviona, tipova Boing 737, 727, DC-9 , BAC-1 11 ili čak nekadašnja francuska Karavela, kao i neki sovjetski modeli tipa YAK40 i YAK42, imali su prepoznatljive avionske pokretne stepenice ispod repa sa zadnje strane aviona, odnosno na prednjoj strani uglavnom na ulazima za ukrcavanje, koji su najviše i korišćeni u operacijama. Već krajem osamdesetih godina, razvojem tehnologije i proizvodnje modernih srednjeprugaša, i razvojem sistema i opreme zemaljskih aerodromskih operaora ta vrsta pomoćnih elemenata operative je izbačena iz proizvodnje, dok su neki, uglavnom low-cost prevoznici prilikom ugovaranja aviona sa proizvođačima, i danas ipak zadržali tu opciju „ličnih“ stepenica kao bitan momenat protoka punika i što je još važnije- ogromne uštede na uslugama zemaljskih operatera na raznim aerodromima. Jedan od glavnih korisnika ovakvih stepenica je i irski niskobudžetni Ryanair.

Kako funkcioniše sistem samostalnih avionskih stepenica

Rajanerov Boing 737 sa ugrađenim stepenicama za ukrcavanje i iskrcavanje putnika, nije samo puka budžetska stavka pri planiranju poručenog aviona, već je strukturno drugačija stavka u odnosu na svoje srodnike drugih tipova ili proizvođača. Na boingovom modelu 737 stepenice su integrisane na prednjim vratima trupa, podržane ojačanim nosačima i kompaktnim aktuatorskim sistemom (skup komponenti koje proizvode snagu- električnu, hidrauličnu ili pneumatsku kako bi pomerale delove aviona odnosno stepenice). Ova postavka dodaje praznoj težini aviona prednjeg dela trupa i time blago pomera centar gravitacije na prednji deo oko 120-150 kilograma.

Zbog te dodatne strukture, neke kompanije preskaču ovu funkciju kako bi uštedele na težini i poboljšale efikasnost goriva, posebno na varijantama tipa B737 MAX-9 ili 10 koji se obično planiraju na duže rute ili poslovnih opcija aviona. Međutim, za prevoznika na kraćim relacijama (recimo unutar evro-mediteranskog regiona), koji leti i po nekoliko, ponekad i do 8 ili 10 sektora dnevno, kompletna matematika se menja. Svaki ušteđeni minut na zemlji- automatski znači više ciklusa po avionu i naravno manju zavisnost od aerdromske opreme koja svakako povećava sam trošak leta.

Kakvi su benefiti sopstvenih stepenica za ukrcavanje

Gledano kalkulacijom velikih prevoznika, dok sopstvene automatske stepenice daju malo više mase i minorno održavanje, one u daleko većoj meri pojednostavljuju zemaljske operacije koje su u priličnoj meri skupe u zavisnosti od aerodroma, smanjuju vreme obrade odnosno manevra nakon sletanja ili pred poletanje, i održavaju kompanijsku flotu nezavisnom od avionskih mostova koji su svakako najelegenatniji način ukrcavanja, doduše sa multipliciranim troškovima. Ovi letovi naravno polaze, odnosno su pozicionirani na manje atraktivnim lokacijama na aerodromima, ali inženjerski izbor sistema sopstvenih stepenica daje jednostavan, prilagodljiv i efikasan način operacija, što znači da je prosečno vreme obrta aviona na regularnim pozicijama na avio mostu oko 45-50 minuta, a u ovom slučaju tzv turnaround time, dakle vreme obrta aviona na destinaciji traje maksimalnih 25-30 minuta.